Noong nasa high school ako, wala talaga akong kaibigan. Even if classmates ko pa rin ang mga classmates ko sa elementary, feeling ko, I am alone inside the room. Kunbaga, they have their own worlds. What I did was to make my own world too. Gapahigad kag gahipos ato sa higad.
May oras din namang kasama ako sa grupo (tuwing may group activities sa classroom)… pero… OP guid ko ya sang time nga gaupdanay kami. Yara ko upod nila apang daw ginadedma guid ko nila bala haw. I really strive para kahit papano I could feel that I belong.
Lumipas ang ilang panahon, I saw my high school life change. Indi na guid bala parehas sang nagligad nga wala ko nila ginasapak. This time, upod na kami gakinadlawanay… Kadlaw ja…kadlaw to…kadlaw bisan diin. (daw mga buang buang bala haw).
We planned to take the UPCAT sa Zamboanga City last August 2006. It was Saturday and Sunday. Ako ang kinamanghuran sa amon apang ako ang ginhimo nila nga daw amay bala samtang ara kami sa city. Ako ang taga-budget, taga-luto…basta paminsara na lang bala ang ginaobra kang amay.
Sabado sang gabii, I received an SMS from my Filipino teacher. Siling ya nga may ara daw Division level competition for Filipino literature (in line with the ‘Buwan ng Wika’ Celebration). Ti kay ako ang napilian as representative from our school. Hambal ya dapat mapuli ako ASAP ka yang contest will be sa Monday. Ti kay sa Dominggo sang aga ang akon exam. Kag lain pa guid pamatyag ko ina nga time. So I refused. But during sa exam ko, ang duha sa akon nga upod gin txt nila ang teacher ko nga buhaton guid nila ang tanan para mapasugot ako nga maattend sang ina nga contest. Pero sabat kang teacher ko, “Ayoko ko na sa mga taong hard-to-get.” Wala man na-erase sang mga friends ko ang sabat kang teacher ko. Ti nabasahan ko mu. Gaugot guid ko ya katama sa iya. Ginsabat ko siya kag nagpadayun ang amon nga away sa text.
, Sang pagbalik namon sa Martes. Ginpatawag kami sa opisina sang prinsipal. Didto kami nagkit-anay sang teacher ko. Gahabuyanay kami sang mga makapilas nga mga words. Ginhambal ko ang sa akon nga parte. Sina nga time, ako ang ginbasol sang tanan.
Apang sa tanan nga pagbasol nga akon nga ginabaton sina nga time, ang akon lang guid nga ginapangasubuan ay ang wala pagbulig kanakon sang akon nga mga friends. Sina nga time, ara ko liwat sa higad…wala sang upod… gapangasubo kag gahibi…Again, I didn’t feel that I belong. I made my own world again...alone…
Pero ginapilit ko kaugalingon ko nga kalimtan ang mga ini...
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento